In voorgaande jaren heb ik veel geschreven over het systeem. Over de gezondheidsindustrie, de voedingsindustrie en vooral over ons schoolsysteem. Maar eerlijk gezegd kon ik al die losse lijntjes nog niet echt met elkaar verbinden. Ik voelde dat er iets knelde, maar wist nog niet precies waar het vandaan kwam. Daarom verkochten we uiteindelijk huis en haard en reisden we rond in een camper, in de hoop het systeem te ontvluchten. Dat gaf lucht en vrijheid, maar het ontwortelde ons uiteindelijk ook. Het was alsof we wegstapten van wat niet klopte, zonder te weten waar we naartoe moesten.
Toen we weer een vaste plek vonden om te wonen, veranderde er iets. Ik probeerde mijn weg weer te vinden in het systeem, waar we eerder voor weg waren gegaan. En weer voelde ik hoe het niet klopte. Toen ik de documentaire ‘Schooling the World’ zag, viel ineens alles op zijn plaats. Maandenlang heb ik daarna verder onderzocht wat ik intuïtief al jaren voelde. En nu zie ik het helder: hoe ons westerse, industriële systeem ons op allerlei manieren loskoppelt; van de natuur, van gemeenschap en van onze eigen innerlijke wijsheid. Ik begon dit blog en schreef over ons westerse systeem en over wat er misgaat, maar vooral over wat er anders kan, hoe we stap voor stap terug kunnen bewegen naar een leven in verbinding.
En precies daar, in dat nieuwe besef, is er iets in mij verschoven. Waar ik eerst vooral observeerde, schreef, analyseerde en de vinger legde op de zere plek, sta ik nu steeds vaker met mijn voeten letterlijk in de aarde. Alles waarover ik schreef begint langzaam onderdeel te worden van mijn dagelijks leven. En dat is soms prachtig, soms moeilijk, en vaak gewoon… menselijk.
Van woorden naar daden
We halen inmiddels een groot deel van ons eten bij de boer. Bij Hofweb, maar ook bij boeren in de buurt, die ik inmiddels bij naam ken. Dat voelt als thuiskomen in een keten die ooit zo vanzelfsprekend was: voedsel dat een gezicht heeft.
Met twee andere moeders ben ik een B3-school gestart, aangestoken door dezelfde vraag die al zo lang onder mijn huid rust: hoe voeden we onze kinderen op tot verbonden mensen, als het systeem waarin ze opgroeien juist het tegenovergestelde stimuleert?
Op onze school staan natuur, verhalen, intrinsieke motivatie, spelen, permacultuur en gemeenschap centraal. Het is geen eindpunt, maar een begin. Een zaadje dat we elke dag water geven. (Daarover later meer.)
En ondertussen blijf ik zoeken hoe ik nóg meer stappen kan zetten richting het leven waarin ik geloof.
Leerling van het leven
De afgelopen maanden heb ik daarom iets belangrijks gedaan: ik ben opnieuw leerling geworden.
Ik ben begonnen aan een permacultuuropleiding, omdat ik niet alleen mét de natuur wil leven, maar ook ván haar wil leren. Niet alleen vanuit boeken, maar door mijn handen in de aarde te steken, door observeren, te kijken, te voelen, te wachten en te begrijpen hoe alles samenwerkt zonder dat iemand de leiding heeft. Ook dompel ik me onder in de wonderlijke wereld van de geneeskracht van planten en kruiden en leer ik steeds meer over hoe de natuur ons heelt, voedt en herinnert aan wat we ooit wisten.
Daarnaast volg ik een jaartraining in het begeleiden van rites of passage, overgangsrituelen, die in zoveel traditionele culturen vanzelfsprekend zijn, maar die wij hier bijna zijn vergeten. Ze helpen ons om stil te staan bij de momenten waarop het leven verandert, zodat we er bewuster doorheen kunnen bewegen. Ik leer er hoe ik ruimte kan maken voor groei, voor afscheid, voor initiatie en voor het heilige in het alledaagse.
En in het klein, in mijn dagelijks leven, kies ik steeds opnieuw.
Voor vertrouwen in plaats van angst.
Voor verbinding in plaats van afscheiding.
Voor kwetsbaarheid in plaats van hardheid.
Voor bouwen aan iets nieuws in plaats van vechten tegen of vluchten voor het oude.
Het zijn geen grote daden, het zijn keuzes die zich opstapelen als steentjes op een pad dat zich al lopend vormt.
En dat pad is allesbehalve recht.
Botsingen met het systeem
Want hoe mooi mijn idealen ook zijn, ik leef nog steeds in een wereld die me voortdurend een kant op duwt waar ik niet heen wil. Een wereld die snelheid, efficiëntie en controle belangrijker vindt dan aandacht, vertraging en afstemming. Ik merk hoe dat vaak schuurt en botst. Hoe ik af en toe last heb van het ontbreken van een stam, een gemeenschap waarin dit pad vanzelfsprekend is.
Hoe ik me soms onbegrepen voel in een samenleving die mijn vragen niet altijd begrijpt.
En toch… er is iets dat me blijft roepen. Iets dat zachter is dan die maatschappelijke druk, maar zoveel krachtiger. Een soort oer-weten dat fluistert: blijf gaan. Blijf luisteren. Blijf bouwen aan dat andere leven, zelfs als je het nog niet kunt zien.
Een toekomst die zich aandient
Steeds vaker zie ik een plek voor me.
Een plek die ik mag hoeden, die wij mogen hoeden. Niet bezitten, want dat woord past niet meer bij wat ik voel.
Een plek waar de natuur het ritme bepaalt.
Een permacultuurtuin of voedselbos die we samen verzorgen.
Een gemeenschapstuin, een huiskamerplek, een leerruimte zonder muren.
Een plek waar we samen kunnen vieren en rouwen, kunnen leren en delen. Mens kunnen zijn.
Waar kinderen rondrennen tussen bessenstruiken en volwassenen eindelijk weer eens diep ademhalen.
Een plek waar ik niet langer hoef uit te leggen waarom dit belangrijk is, omdat iedereen die er komt het meteen voelt.
Een plek waar mensen thuiskomen bij de natuur, bij elkaar en bij zichzelf.
Ik weet nog niet waar deze plek precies ligt. Of hoe hij eruitziet.
Maar ik voel dat hij al ergens bestaat in de tijd, wachtend tot ik er ben.
Het proces durven delen
En hier komt mijn nieuwe stap: ik wil mijn reis ernaartoe gaan delen. Niet alleen de idealen, niet alleen de visie, maar juist de weg ertussen. De twijfel. De vermoeidheid. De kleine overwinningen. De momenten waarop iets ineens lukt. De mensen die meedoen. De zaadjes die opkomen, letterlijk en figuurlijk.
Want misschien zijn het niet de perfecte methodes of grote plannen die ons naar een nieuwe wereld brengen, maar juist de persoonlijke verhalen. De kwetsbare stappen. De openheid over hoe het echt is om te bouwen aan iets nieuws en trouw te blijven aan je eigen kompas.
Misschien is dat wel het zaadje dat ik nu mag planten.
En wie weet… misschien staan we over een paar jaar samen op die plek die ik nu nog alleen voor me zie.
Misschien hoeden we hem dan samen.
Reactie plaatsen
Reacties
Heel mooi Kim, reis graag met je mee. Nieuwsgierig wat er komen gaat!