Soms is er een moment waarop je ineens weet: zo is het leven niet bedoeld. Voor mij begon dat toen ik moeder werd. Niet in één keer, maar langzaam. Het was geen gedachte, maar een gevoel dat steeds sterker werd. Wat begon als een zachte stem, werd een roep die ik niet langer kon negeren.

In voorgaande jaren heb ik veel geschreven over het systeem. Over de gezondheidsindustrie, de voedingsindustrie en vooral over ons schoolsysteem. Maar eerlijk gezegd kon ik al die losse lijntjes nog niet echt met elkaar verbinden. Ik voelde dat er iets knelde, maar wist nog niet precies waar het vandaan kwam. Daarom verkochten we uiteindelijk huis en haard en reisden we rond in een camper, in de hoop het systeem te ontvluchten. Dat gaf lucht en vrijheid, maar het ontwortelde ons uiteindelijk ook. Het was alsof we wegstapten van wat niet klopte, zonder te weten waar we naartoe moesten.

Stel je eens voor: Het vuur knettert zacht, de geur van rook kringelt omhoog en mengt zich met de nacht. Om het vuur heen zitten mensen, hun gezichten verlicht door de dansende vlammen. Een stem begint te vertellen, langzaam, ritmisch, en je voelt hoe de woorden niet alleen klinken, maar ook ademen. Een rivier stroomt door het verhaal, bergen rijzen op, wolken trekken voorbij, en jij bent daar. Niet alleen luisterend naar, maar levend in het verhaal zelf. Je voelt de aarde onder je, de sterren boven je, en je beseft: dit is hoe onze voorouders leefden. Dit is hoe een verhaal je niet alleen kan raken, maar kan vormen.

Er zijn verhalen die je niet zomaar leest. Het zijn verhalen die je zachtjes openvouwt, alsof je een oude doek afrolt vol sporen van een volk, een taal en een plek. Inheemse verhalen zijn zulke verhalen. Ze dragen de adem van voorouders, het ritme van de aarde en de wijsheid van een levenswijze die duizenden jaren oud is.

Kijk eens naar een kaalgeslagen akker. De grond is droog, het leven lijkt verdwenen. Maar wacht een paar weken, maanden of jaren en je ziet iets wonderlijks gebeuren. De natuur weet hoe ze moet herstellen. Mossen verschijnen als eerste. Dan grassen, bloemen, struiken en jonge bomen. Wat ooit leeg was, wordt weer levend. Dit proces heet ecologische successie.

Loop je door een akker vol maïs of tarwe, dan lijkt het landschap op het eerste gezicht ordelijk, overvloedig misschien zelfs. Maar als je stil staat en luistert, hoor je vooral… niets. Geen gezoem van bijen, geen vogels en geen kruipend leven in de bodem. Monocultuur oogt strak, maar het is een systeem dat leven uitsluit. Het maakt de grond arm, de lucht stil en het geheel kwetsbaar.

In een wereld die steeds meer gedomineerd wordt door technologie, lijkt het alsof we langzaam maar zeker vervreemden van de dingen die ons echt mens maken: verbinding, spel en verhalen. Schermen, sociale media en digitale platforms hebben onze aandacht gevangen en daardoor verliezen we iets essentieels. In dit blog wil ik reflecteren op de manier waarop technologie, en vooral schermgebruik, onze kinderen, en onszelf, beïnvloedt.

Over hoe we het spel zijn kwijtgeraakt en waarom we het moeten terugvinden. We spelen steeds minder. Niet alleen kinderen, maar ook volwassenen. Waar het ooit de meest natuurlijke manier van leren, verbinden en leven was, is spelen vandaag de dag gedegradeerd tot een 'tijdverdrijf'. Iets dat je doet als er tijd over is. In onze drukke, doelgerichte samenleving lijkt er nauwelijks ruimte voor wat geen direct meetbaar resultaat oplevert. En precies dat is de kern van het probleem.

Er sluimert iets in de onderstroom van onze samenleving. Een verlangen dat zich lastig laat benoemen, maar diep resoneert: het gevoel dat we iets fundamenteels zijn kwijtgeraakt. Te midden van technologie, groei en vooruitgang is er een leegte ontstaan. Een gemis dat niet op te vullen is met spullen of kennis, maar iets wat dieper gaat, iets wat met wortels te maken heeft. Met aarde. Met herinnering.

Er zijn tijden geweest waarin verhalen niet slechts vermaak waren voor tussendoor, maar het fundament van samenleven, begrijpen en herinneren. Verhalen werden gedeeld rond het vuur, fluisterend doorgegeven onder de sterren, gedragen door stemmen die verbonden waren met het land waarop zij leefden. Ze hielpen mensen hun plek te vinden in de wereld, gaven betekenis aan de seizoenen, aan geboorte en dood, aan verdriet en vreugde. Maar in onze moderne samenleving lijkt die wereld van verhalen steeds verder van ons af te staan.

De illusie van vooruitgang. We leven in een tijd waarin alles sneller, slimmer en efficiënter lijkt te gaan dan ooit. Met een paar klikken bestellen we eten, navigeren we over de hele wereld, en laten we slimme apparaten onze dagelijkse keuzes bepalen. We noemen het vooruitgang. Maar wat als het dat niet is?

Onthechting begint in de wieg. In het Westen noemen we het ‘opvoeding’, maar wat we kinderen vaak bieden lijkt daar in wezen nauwelijks op. Baby’s slapen alleen in hun kamer. Ze worden gevoed op vaste tijden. Ze huilen zonder getroost te worden, 'omdat ze het moeten leren'. Ouders staan er vaak alleen voor, zonder een netwerk van nabijheid, van grootouders, ooms, tantes of buren. Werk en prestatiedruk eisen dat moeders hun kind na tien weken alweer achterlaten in de opvang. We noemen het normaal. Maar diep vanbinnen weet ieder lichaam: dit klopt niet.