Soms is er een moment waarop je ineens weet: zo is het leven niet bedoeld. Voor mij begon dat toen ik moeder werd. Niet in één keer, maar langzaam. Het was geen gedachte, maar een gevoel dat steeds sterker werd. Wat begon als een zachte stem, werd een roep die ik niet langer kon negeren.
Voor mij begon daar, zonder dat ik er toen al woorden aan kon geven, het verlangen naar Oerlaar.
En soms gebeurt het dan: iets wat diep in je leeft, krijgt ineens vorm in de wereld. Niet omdat je er klaar voor bent, maar omdat het niet langer binnen kan blijven. Zo begon Oerlaar voor ons.
Met een aantal moeders. Met een verlangen dat groter was dan onze woorden.
En met de vraag die steeds luider werd: “Wat als leren weer mag plaatsvinden in het leven zelf?”
Wat we bouwen heet een B3-school. Wat we doorleven is iets veel groters.
Verhalen dragen wat systemen niet kunnen
Nog vóór er plannen waren.
Nog vóór we ons verdiepten in regels, richtlijnen en alles wat “moet” om erkend te worden, was er een verhaal.
Een mythe die als een zachte, maar vastberaden rode draad door alles heen liep.
Niet als verklaring, maar als herinnering.
Dit verhaal:
Het Verhaal van Oerlaar
Er is een open plek diep in het bos, een cirkel van licht tussen de stammen waar de bomen fluisteren en het gras zachtjes zingt.
De ouden noemden het Oerlaar, want men zei dat het de plek was waar het eerste kind ooit zijn voeten op aarde zette. Niet zomaar een kind, maar een wild en blij kind met ogen die glinsterden van nieuwsgierigheid. Het had blote voeten, modder op zijn wangen en vuur in het hart. Dit kind danste met de seizoenen, luisterde naar de wind, bouwde nesten van takken en praatte met de dieren. Het speelde van ochtend tot avond en sliep onder de sterren.
In Oerlaar groeiden geen muren, maar bomen. Er waren geen schoolborden, maar zonlicht en schaduw. Er werd geleerd door te proberen, te spelen, te vertellen en te zingen. En weet je wat het mooiste was? Niemand zei wat je moest leren, want in Oerlaar geloofden ze: alles wat je écht moet weten, zit al in jou.
De mensen vergaten die plek. Ze bouwden grote scholen met tafels en stoelen. Met muren en regels.
Maar soms… heel soms… vindt een kind Oerlaar terug.
Als je stil wordt. Als je durft te spelen. Als je vragen stelt die geen groot mens kan beantwoorden. Dan opent het bos zich, en zie je weer dat plekje vol licht.
Oerlaar leeft. Niet op de kaart, maar in wie durft te spelen, te luisteren en te zijn.
Daar, waar jij mag zijn wie je bent. Daar begint het verhaal opnieuw.
Daar is Oerlaar.
Van mythe naar werkelijkheid
Onze school heet Oerlaar.
Niet omdat we een naam zochten, maar omdat we dit verhaal herkend hebben als waarheid.
We zijn nog niet goedgekeurd.
We bereiden ons voor op het eerste inspectiebezoek.
En terwijl we formulieren invullen en plannen schrijven, gebeurt er iets anders binnenin mij.
Terwijl de inspectie naar de school kijkt, voel ik hoe dit proces ook mij vormt.
Wat het in mij aanraakt
Angst.
Wat als we niet worden goedgekeurd?
Hoop.
Dat het mogelijk is.
Dat er ruimte is.
Dat onze kinderen niet hoeven te worden losgekoppeld van zichzelf.
En onze eigen conditionering.
Onze eigen schoolgeschiedenis.
De stemmen in ons hoofd die fluisteren hoe leren “hoort”.
En ook boosheid.
Omdat wat voor mij zo vanzelfsprekend voelt, vrij mogen groeien, leren en leven, geen recht lijkt, maar iets wat we moeten aantonen, uitleggen en investeren om het te mogen uitoefenen.
Omdat iets wat vanuit liefde ontstaat, beoordeeld wordt om te bepalen of het bestaansrecht heeft.
We dachten een school te bouwen voor onze kinderen.
Maar ondertussen zijn wij zelf volop aan het ontscholen.
Mijn unschooling-proces loopt niet naast dit alles.
Het ís dit alles.
Het werkt door in hoe ik leef.
Hoe ik kijk.
Hoe ik vertrouw.
En in hoe ik loslaat.
Soms voelt het alsof we iets in beweging zetten dat groter is dan wijzelf.
En dat is spannend.
Want we zijn geen onderwijshervormers of ‘professionals’.
We zijn moeders die luisteren.
Die voelen.
En die durven zeggen: “dit systeem klopt niet meer voor ons”.
We hebben geen pasklare antwoorden, we proberen niets dicht te timmeren.
We maken ruimte. En in plaats van te sturen, proberen we te dragen.
Precies zoals in Oerlaar.
Oerlaar leeft
Ik weet niet hoe dit eindigt.
Ik weet wel dat Oerlaar leeft.
In onze kinderen.
In onszelf.
En in iedereen die zich herinnert dat leven begint bij mogen zijn wie je bent.
Misschien herken jij Oerlaar ook.
Niet als plek, maar als herinnering.
En misschien begint het verhaal daar, opnieuw.
Kun je je herinneren waar jij voor het eerst voelde dat het leven ook anders kon?
Reactie plaatsen
Reacties