Een jaar geleden werd voor mij opnieuw helder dat het reguliere schoolsysteem niet past bij de manier waarop ik wil leven met mijn kinderen. We hadden eerder al zeven maanden rondgereisd en een tijd in België gewoond, waardoor we drie jaar thuisonderwijs hadden gegeven. De vrijheid die dat bracht, voor de kinderen om hun eigen innerlijke motivatie te volgen en voor ons als gezin om écht onderdeel te zijn van hun leerproces, vonden we fantastisch.
Toch kozen we, toen we ons weer in Nederland gingen vestigen, opnieuw voor school. We kenden geen thuisonderwijzers in de omgeving waar we gingen wonen, mijn man ging weer fulltime aan het werk en ik wilde niet langer alleen verantwoordelijk zijn voor het faciliteren van een onderwijsomgeving. Het creëren van een rijke leeromgeving werd steeds lastiger en de beslissing voor school was gemaakt. Een reguliere school, aangezien er in de buurt geen democratische school zat.
Hoewel we op de nieuwe school fantastische juffen, ouders en kinderen troffen, bleef ik aanlopen tegen de kaders van het systeem zelf. En ik miste het écht samen leven en leren met mijn kinderen. Samen op onderzoek uitgaan, de wereld ontdekken, leren buiten de vier muren van een school. De oudste zat inmiddels op Agora-onderwijs. En de tweede zou daar na groep 8 ook naartoe gaan. Voor de jongste twee begon de zoektocht opnieuw. Omdat thuisonderwijs geen optie meer was, ze waren weer ingeschreven op school en ik wilde het ook niet meer allemaal alleen dragen, moest er iets anders ontstaan.
Op die school had ik inmiddels een aantal moeders leren kennen die hetzelfde voelden bij het reguliere onderwijssysteem als ik. Tien maanden geleden kwamen we voor het eerst met vijf moeders bij elkaar om te praten over onze mogelijkheden. Al snel kwamen we uit bij het zelf oprichten van een particuliere B3-school. De eerste stap was gezet. We doken in alles wat we konden vinden, spitsten regels en kaders tot op de bodem uit en probeerden helder te krijgen wat er nodig was.
Uiteindelijk bleven we met drie moeders over en zetten we door. We richtten een stichting op, zochten en richtten een locatie in, zochten een leerkracht… en vonden die ook. Ontelbaar veel uren gingen zitten in het schrijven van documenten, schoolplannen, veiligheidsplannen, het verzamelen van lesmateriaal en, misschien wel het belangrijkste, het steeds opnieuw met elkaar in gesprek blijven: zitten we nog op de goede weg?
Eind oktober 2025 was het zover en zijn we gestart. Spannend. Zó spannend. Niet alleen omdat we iets nieuws begonnen, maar ook omdat we afscheid moesten nemen van een plek met mensen die ons dierbaar waren. Dat loslaten vonden we misschien wel één van de moeilijkste stappen. We wisten waar we vandaan kwamen, maar nog niet precies waar we zouden uitkomen.
Onderweg kwamen we onszelf tegen. Niet alleen de kinderen, ook wij. We waren zelf óók aan het ontscholen. Oude overtuigingen loslaten, opnieuw leren kijken, voelen en vertrouwen. Gaandeweg werden we meer dan een school. We groeiden uit tot een kleine community, waarin we samen oefenden: hoe ga je om met verschillen, met lastige situaties, met alles wat zich aandient als je het leven niet strak dichttimmert, maar open laat?
En ondertussen gebeurde er zoveel moois. We hebben al ongelooflijk veel fantastische dingen gedaan, ontdekt en geleerd. Niet alleen de kinderen van ons, maar wij misschien nog wel meer van hen. Dat wat zij laten zien, hun nieuwsgierigheid, hun speelsheid en hun puurheid. We hadden het niet durven dromen dat het zó zou voelen. We zien hoe intens de kinderen genieten, hoe ze opbloeien. En wij genieten daar elke dag weer van mee.
Vorige week kregen we het inspectiebezoek van de onderwijsinspectie en hoorden we dat we met vlag en wimpel geslaagd zijn. We zijn nu officieel een school. Voor ons leefde Oerlaar al, maar nu mogen we ook officieel blijven bestaan.
Ik voel me zo blij, dankbaar en trots. Dat we ons hart hebben durven volgen. Dat we in het diepe zijn gesprongen. Dat onze visie en alles wat we hebben neergezet is gezien en erkend.
Oerlaar is voor ons zoveel meer dan een school. Het is een manier van leven. Van samen leren, samen verantwoordelijkheid dragen en vertrouwen op wat er wil ontstaan. Een plek waar kinderen zichzelf mogen zijn en waar leven en spel leren worden.
Oerlaar leeft!!! En dit is nog maar het begin.
Reactie plaatsen
Reacties